Overcooked! 2 (2018)

I found this game a little disappointing. I played the first game and it was pretty original and fun, so I played this one too and... it's okay.

I mean, it's still fun and a good game, but I think it hasn't improved anything from the first game. Also, this game is absurdly easy. Three stars are so so easy that I don't know why there are three stars at all. I mean, is it possible to do it SO bad that you get less than three stars? After the main story, they give you the fourth star, which is... absurdly hard. There is no medial way:

1 star: 100 points. 2 stars: 200 points. 3 stars: 300 points. 4 stars: 2500 points.

So I had fun indeed, but found it disappointing too. It could have been so good if they would have thought about improving the first game...

Overcooked 2 is one of the most fun coop games I've ever played. Went for all three stars with my fiancée and it was a blast. The characters are cute, the mechanics are solid and the level layouts are well thought-out. It's just an awesome, chaotic time!

I must address the fact that it's a sequel. I completely understand people saying this is just, well... more Overcooked. It doesn't really add much from the first. So it's valid to think this is just more of the same. But I beg to differ in one crucial aspect: the original was just way too tough! And we got all three stars in that one, too! But I think Overcooked 2 handled difficulty much, much better. The game rewards careful planning more than perfect execution, so the challenge feels a lot more fair and rewarding. Replaying a level to get a third star was more of a question of how to switch things up and less of a tedious punishment because you can't afford to make a single mistake. The original also deleted my savefile out of nowhere, so there's that.

And for the totally-not-annoying people who say now it's "too easy", this game has a new game plus where you can get a fourth star on each level. So this is a good little fix to keep the game as a tough but fair party game while providing extra challenge for those seeking it. Absolutely recommended!

Overcooked 2 was one of those games I overlooked hehehe. But man was I wrong to miss out on this.

The game is designed to play with someone else so make sure that you don't attempt it alone. You will set aside difference after a lot of fights and fits of laughter to finally work together and deliver orders. Get your primary ingredients on point and the game gets way easier.

The game is relatively short lived but there are quite a few DLCs to be played, making the runs a lot more unique while giving you longevity of the game.

All in all, Overcooked 2 is a great party trick or something for a cozy day indoors when you just want to have some instant fun!!!

Much of the same from the first game which isn't a negative in the slightest. Levels are as insane but exciting as ever with improved gameplay mechanics which made every session a fun experience. Playing with friend's is definitely the way to go and communication is key, piecing together a strategy Is stressful but feels awesome when pulled off. The added DLC content ain't half bad either!

Still loving it; playing it with my girlfriend. But I'm here to complain. Most levels are fun and have some clever mechanics, but a few of them are baffling. It's like the designers didn't know what was fun about the game. I'm talking specifically about the handful of levels which periodically block your movement.

Last night we played one in which each part of the kitchen was in a separate "island" with bridges appearing and disappearing periodically. The problem is that most of the time was spent either boringly waiting for the bridge to appear, or boringly waiting for your character to respawn after falling into the water when one of the bridges disappeared right below your feet. Not fun at all. Just frustrating.

Like its predecessor, co-op in its purest form and many quality of life changes - the biggest of which, online arcade, is a game changer. New level design can seem like a downgrade, but still gold.

'Unbread' is now what I call toast.

It's hard to be the sequel to a pitch-perfect game. The original was pure un-feta-ed (is that how you do it?) fun that appeared unbeatable on co-op. It's back, confident and emboldened with much of the same antics of 2-4 player cheffing in the least practical kitchens you'll have ever seen. Only this time, the obstacles are more devil-licious, there's now a fourth star for the hardened, battle-scarred unicorn chefs out there, you can throw and catch ingredients to your heart's content, and online invite-only and public arcade sampling of levels is now finally available for the friendless of us out there.

The main strength of Overcooked was always that its central puzzle was very much a human puzzle. Pure cooperation. Achieving the flow present in actual kitchens through allocating rolls (yep), synchronising your timing, ironing out inefficiencies, and becoming one mind, one machine. That's why I always thought the later levels of even the original, wonderful as they still were, actually worked to undermine in many ways the main function of the levels, the human puzzle as it were. They'd insert too many flow-stopping complications that would make a single dish hard to serve. Overcooked 2 doubles down on that with new mechanics like lever-controlled platforms and oldies and goodies like the slowly swaying platform - artificially eating into your efficiency.

Deliveroo/Uber Eats in ten years' time.

But if you were to remove such obstacles, what could designers do to ever mix things up? I think the key is to allow efficiency and flow to always be achieved. For instance, there can still be some optimisation around a swaying platform given there is enough for the two parties to do either side and its movement frequency is just right. Having everyone stuck on a massive single platform controlled by a lever, however, seems like opting to kill the machine and making the one mind just the guy operating the lever. It's telling also that such a level is nigh on impossible without voice communication in online arcade mode. Other levels have an instant, unspoken understanding of the division of labour. That said, a nifty addition for online is definitely the radial communication for a quick nudge - even if I find the only one I really use is 'washing up' over and over again. It's like being at home.

The narrative premise in the rising of the unbread certainly earns its due laughs, but knows it's but narrative justification. Like the original, it's an abrupt end, and perhaps less climactic this time. Less explosion and more an onion telling you you've done a good job. It's not a big deal, but perhaps a little something to sweeten the deal at the end rather than evoking bad arcade game practice would've been better. I still love the overworld. Driving around is still a joy, and with additions like optional attainable levels, platforms, etc, it's only been improved.

Completing the game would then grant access to the four stars new game plus, though. Something which should go some way to simmer down veterans with some extra challenge. As a recent update, it shows the devs are committed to delivering this dish well-cooked. I can only give them a full four stars in turn for that.

The lever deserves these fiery pits of hell.

The single biggest boon to my experience with the game is the addition of the arcade online mode. Since I haven't been able to get as much local play going as I would have wanted, this has been invaluable. It's well-populated and you can get a lot of sessions in. Instead of selecting from a menu of specific levels, you choose the themed chapters and have it randomised from there. It would be nice if there was some ability to request specific levels or even replay one you just botched. I assume there's no voice chat since I didn't encounter it. Despite my complaints that some levels seem like they demand it, I think this was the best option. It keeps play thoroughly uninterrupted by bellowing and frustration and preserves a non-toxic environment. It's an excellent time, but online drop-in of strangers to get through some of the campaign would have been doubly marvellous. I suppose I could seek out people through something like Discord if need be, or ask the girlfriend nicely one more time.

Like its predecessor, this remains co-op in its purest form - largely because it still plays off people self-organising and optimising so perfectly. It carries over all the presentational joy and fun whilst adding many quality of life changes - the biggest of which, online arcade, is a game changer (this game, that is). The recent post-launch addition of new game plus means it will dominate your chosen party's time for even longer and should work to resolve difficulty concerns. The new more impeding level design elements and mechanics can seem like a downgrade in how they interrupt flow, but this is still the well-cooked experience you know and love.

Wat doet zo'n rietje als ik in de keuken? Dat was ook exact mijn eerste gedachte terwijl ik sjokkend mijn nieuwe werkplek binnenstapte. Mijn ex-vriendje zei wel eens voor de grap dat ik als vrouw daar hoor, maar ik kon er niet om lachen. Deze kookplek had wel iets overeen met mij: het was klein, intiem zelfs. De chaos die het verder uitstraalde, vond ik dan weer helemaal niks. Zelfs de ingrediëntenkasten stonden nog volgebouwd met pannen, messen en lepels, die allemaal vast een eigen naam hadden.

De eerste collega snelde naar me toe. Ze leek net als ik een twintiger, die er net wat jonger uitzag dan ze was. Haar gezicht straalde een energie uit waar ik alleen maar jaloers op kon worden. Het witte shirt dat zo over haar gespierde lijf droeg, was ernstig vochtig van al het zweet, en de hand die ze uitstak, had nog wat ketchup eraan zitten. "Tris," zei ze, terwijl mijn vingers ook wat van de vloeistof overnamen. "Vera. Wat heb je met je handen gedaan?" Ze glimlachte. "Je went er wel aan. Welkom op je nieuwe werkplek."

Het eerste wat ze deed, en dat was volgens haar héél belangrijk, is mijn blonde, lange haar in een haarnetje binden. Door de hare zag ik bruine krullen die bovenin netjes waren vastgeknoopt. Het tweede onderdeel van de tour was het kookeiland, waar hun enige gerecht klaar stond. Ik fronste. Zij moest er wel om lachen. "Deze burgers zijn uitgeroepen tot de lekkerste uit het centrum," vertelde Tris oprecht. Ik staarde haar aan. "Ik heb het ook niet verzonnen. Iedereen wil ze hebben, ook al zien ze er niet uit." Daar heeft ze gelijk in. Ik mag dan geen kookacademie hebben afgemaakt, maar dit lijkt eerder een mislukte hamburger. De sla ligt er half naast, de burger zelf is net te groot en het broodje lijkt over datum.

Ik slikte en nam een besluit. Misschien was het Tris die me overtuigde, misschien was ik wat wanhopig, maar ik wilde meewerken aan dit walgelijk uitziende gerecht. "Oké," zei ik. Met alle zelfvertrouwen in me, vroeg ik haar: "Wat moet ik doen?" "Maar één ding: luisteren naar de kok," vertelde Tris. Ik keek rond. Er stond, naast ons tweeën, niemand in de keuken.

"Jij?" probeerde ik voorzichtig. "Nee, ik geef de bestellingen door, de kok neemt de leiding en jij moet zo snel en goed mogelijk doen wat je vertelt wordt," zei Tris. "Ik hoop dat het je gaat lukken. Je zal niet de eerste zijn die zo weer buiten staat." Even bleef het stil. Mijn hart begon sneller te kloppen. Met één vraag bleef ik zitten. "En waar is de kok?" zei ik. Tris wijst naar de klapdeuren. "Hier."

Een grote, dikke vent van vijftig walste door de plots wijd open deuren. In zijn hand had hij een vies bord en een fors, scherp mes. Zijn jaren deden hem weinig eer aan: Tris en ik leken naast hem haast pubers. Tris liep naar hem toe, direct langs hem heen naar de bar in het restaurant. Ik staarde haar na. Nu was ik alleen. Met.. dit. Deze nieuwe situatie moest ik even verwerken. "Ehm," probeerde ik tegen de kok. Maar hij stond al klaar om te beginnen. "Hier, snij dit vlees," beval hij zonder om te kijken. Uit schrik bleef ik stokstijf staan.

Het leek een minuut te duren. Toch kon het niet meer dan vijf seconden zijn geweest, voor ik de eerste, kwade blik van achter de pannen opving. Wat in die ogen allemaal stond geschreven, ik kon het niet snel verwerken. Structurele paniek, een verloren liefde, problemen thuis, een onzeker volwassen leven. In een oogwenk leek ik een compleet leven te kunnen lezen, maar het was zo voorbij. Het was een bizar aanzicht. Zijn neus, verdrietig naar beneden gezakt. Zijn mond, er ongelukkig bijhangend. Zijn kin, die druppelend zweet bleef morsen op zijn zwarte, vochtige t-shirt. Dat alles leek in slow-motion te bewegen, terwijl het geluid van zijn kei- en keihard geschreeuw steeds dichterbij kwam: "SNIJ HET VLEES, BITCH!"

BAM. Als een klap in mijn gezicht. Direct ontwaakte ik uit mijn droom en vol adrenaline rende ik naar het vlees. Hij had het op de grond gegooid, tussen het smerige bestek. Snel raapte ik het op en legde het op de vergeelde snijplank. Ik keek links van me. Rommel, maar geen mes te zien. Een milliseconde neem ik het achterhoofd van mijn meester in me op. Uit pure paniek greep mijn hand naar rechts, pakte een echt smerig mes, en begon ik het rauwe vlees te vermorzelen. "Waar blijft mijn vlees?" hoorde ik achter me blaten. Mijn handen trilden. "Hier, hier!" gilde ik uit. "Gooi het naar me." Verbaasd pakte ik een stuk en wierp het zijn kant op. Mis.

"Pak nu dat ding, ja, pak dan, pak het brood." Ik keek rond. Brood? Waar was dat dan? Ik rende een klein rondje. Mijn blik snelde van kast naar muur. Weer niks. "Waar dan?" stamelde ik uit, met de adem die ik nog over had. "Daar," hoorde ik achter me. Hij wees zonder om te kijken recht naar me. Mijn ogen volgde de weg van zijn wijsvinger door me heen, naar de andere kant van de keuken. Ik keek, maar zag nog steeds helemaal niks. "Kijk goed," zei hij met normaal volume. Het leek de zachtste stem die ik ooit in mijn leven gehoord had. Het kalmeerde me. In de verte hoorde ik Tris nog een nieuwe bestelling schreeuwen, maar het maakte hem niet stressvoller. Mij ook niet. Ik nam mijn tijd. Mijn ogen tuurden over de kastjes heen, totdat...

"Ik heb het!" gilde ik uit. Ik pakte een broodje, legde dat op een bord, en loop naar hem toe. "Snij nog meer vlees," zei hij, glimlachend. Ik voelde me trots. Binnen no-time gooide ik het vers gesneden vlees naar zijn pan toe, die er verbazingwekkend soepel in beland. Hij weet duidelijk wat hij doet. "Hier, geef maar aan Tris," zei hij dan. Plechtig overhandigde hij mij het bord. Hij bleef even staan. "Ik heet Jan", zei hij. "Aangenaam, chef Jan. Ik ben Vera," zei ik. Ik nam het bord aan. Dan zei hij, trots: "Welkom in mijn chaotische keuken."